ANNE-ÇOCUK İYİ HİSSET

Hamilelik Günlüğü: 33.Hafta, En Önemli Eksik: İsim

Mucize öncesi yaşananları önceki yazılarımda belirttiğim gibi Mila’ma hamileliğim mutlu sonla sonuçlandı ve onca şeye rağmen sağlıkla kızımı kucağıma aldım. Hamileliğim boyunca günlük kısmında okuyacağınız yazıları yazdım, o süreçte yayınlamadım. Aslında destek alabilmek için çok paylaşmak istedim ama bekledim. İstedim ki dileğime kavuşayım ve bu yolculuğum, yazılarım bir iç dökmeden ibaret olmasın, başkalarına umut olsun. İşte tüm bu okuyacağınız hamilelik günlüğü artık paylaşıma hazır, benzer problemleri olanlara faydası olacağını umuyorum. İyi okumalar…

En önemlisi aslında hala isme karar vermedik! Alternatiflerimiz var ve çok uzun zamandır üzerinde düşünüyoruz. Bir gün biri daha yakınken, diğer gün diğeri daha yakın geliyor. Bazen diyorum doğumda yüzünü gördüğümüzde mi karar versek? Ama daha çok önceden belli olsun ki ona göre de hazırlık yapayım istiyorum, bakalım ne olacak, ben de merak içindeyim:)

34. Hafta / 33+3 / 1 Şubat’15 / Ha Gayret!

Sanki son dönemeçte gibiyiz. Tabii ki hiçbir şey belli olmaz inşallah en iyi şekilde tamamlanır ama bu haftanın da önemi büyük. Özellikle bazı haftaları daha umutla bekledik. 28, 30, 32 hepsinde önemli gelişmeleri tamamlıyordu bebek. Bu 34. hafta da bunlardan biri, bu hafta tamamlandığında emme refleksi gelişmiş oluyor ve erken doğumda burundan beslenmesine gerek kalmıyor. Böylelikle küvez günleri daha az olabiliyor. Yani doğduğunda göğsümle emzirebilirim, en büyük hayalim bu! O yüzden biz de umutla bu haftayı da sağlıkla tamamlamayı bekliyoruz, bir yandan da inanamıyor şükrediyoruz! Güzel günler artık daha yakın hem gün olarak, hem his olarak.

Normal hamilelik geçirenlerin günlüklerini okuyorum da onlar bile doğum heyecanına girmiş. Artık doktorları uyarıyor doğum belirtilerine karşı. Çoğu hazırlığı bitirmiş, artık bekliyorlar. Onlarla aynı seviyeye gelmiş olmak çok rahatlatıcı, çok güzel.

Artık karnım kocaman, dönmek zor oluyor. Haftalık doktor kontrollerine giderken arabaya binmek, bir iki merdiven çıkmak çok acı verici. Bebek o kadar aşağıdaki bu çok normal diye hiç doktoruma söylememiştim, şimdiye kadar da hiç sesli şikayette bulunmamışım ki eşim duyunca endişelendi, doktora soruyor hemen, e niye yürüyorsun ki diyor, e yani ona gitmek için:)

3 Ay Oldu Yatalı…

Baktım da yatmaya başlayalı tam 12 hafta, 3 ay olmuş! Dışarıda herkes 3 ayda neler neler yapmıştır kim bilir? Tuhaf bir şey, dışarıdaki zaman benim için durmuş gibi. Bir kış geçiyor, bir mevsim… Tek motivasyon bebeğime sağlıkla kavuşmak, bundan iyi motivasyon kaynağı mı var değil mi? Kendim için bir şey olsa bu kadar dikkat etmezdim kesin. Ne beslenmeme, ne psikolojime, ne bu kadar hareketsizliğe. Bazen diyorlar ki aferin, hep yatıyorsun aksi bir şey yapmıyorsun. Hangi anne, anne adayı bebeğini tehlikeye sokacağını bile bile doktorun dediklerinin dışına çıkar, duruma aykırı davranır ki? O yüzden bu çok normal bir şey bence. A ne olabilirdi çok huysuz, sitemkar, kaprisli, nalet biri olabilirdim, herkese bağırıp çağırabilirdim. Ama ben sakinim, kabullendim ve bu süreci en iyi şekilde atlatmanın, bebeğimin huzurlu büyümesi için psikolojinin çok önemli olduğunu düşünüyorum, nasıl kanser hastaları pozitif düşünceyle atlatıyorsa benim için de faydası olacaktır kesin.

Bazen aklıma girmeye çalışıyorlar biraz değişiklik iyi gelir düşüncesiyle, sadece bir kahve içmeye dışarı çıksan, arabada yatıp hemen önünde inip bir kahvelik oturmak mesela.. Onun vereceği zevkten çok daha fazla iç huzursuzluğu yaşayacağım için hiç düşünmüyorum bile. Bebeğim sağlıkla doğsun onla birlikte en keyifli kahveleri içerim dışarda diyorum…

Hazırlıklarda Son Durum

Adım adım hazırlıkları yaptık, odası tamam, bebek arabası, ana kucağı, temel kıyafetleri gibi detaylar tamam. En son kısım hastane odası için olacaklardı, bir onlar kaldı. 34. hafta tamamlansın o zaman başlarım diyordum. Şimdi vakit geliyor düşünüyorum neler olsa diye. Eski ben olsa işim de gereği en güzel süslemeler, ikramlarla planlar yapardım. Ama şimdi o kadar önemli olmadığını düşünüyorum, abartı geliyor… Sadece verilecek bir çikolata, hediye ve kapı süsü düşünüyorum. Ve kendi emeğimle bir şeyler yapmak istiyorum, artık yattığım yerden yapabildiğim ölçüde bir şeyler olacak bakalım. Hem bunlar yine beni oyalar, iyi gelir… Yoksa artık zaman çok yavaş geçmeye başladı, vakit geçirmek için uğraşılar da tükendi gibi. Bir de artık daha az uğruyor insanlar, vakit geçtikçe onlar için durumum sıradanlaşmaya başladı galiba:)

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR: YATARAK HAMİLELİKTE NASIL VAKİT GEÇİRİLİR?

Bunları da sevebilirsiniz

Scroll Up